ខ្មោចពីសម្លាប់ នៅទីលានធានអានមិន កំពុងសម្លឹងមើលពីអំណាចផុយស្រួយ ក្រោយការបង្ក្រាបយ៉ាងរង្គាល កាលពី៣០ឆ្នាំមុន

June 03, 2019 28

ហុងកុង ៖ កាលពីសាមសិបឆ្នាំមុន នៅវេលាម៉ោង១ព្រឹក ថ្ងៃទី៤ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៨៩ ខ្ញុំបានឈរនៅលើយ៉រនៃបន្ទប់មួយ នៅសណ្ឋាគារ ប៉េកាំង ដោយកាន់ទូរស័ព្ទ និងបានផ្សាយបន្តផ្ទាល់ នៅលើទូរទស្សន៍ CNN ។ “ការវាយប្រហារលើទីលានធានអានមិន នៅពេលនេះ កំពុងដំណើរការ” ខ្ញុំបានប្រាប់ទស្សនិកជន នៅសហរដ្ឋអាមេរិក និងនៅជុំវិញពិភពលោក។

យោងតាមសារព័ត៌មាន Channel News Asia ចេញផ្សាយនៅថ្ងៃទី៣ ខែមិថុនា ឆ្នា២០១៩ បានឱ្យដឹងថា ស្នូរបាញ់កាំភ្លើង មានមនុស្សស្លាប់ មានមនុស្សរងរបួស បានកើតឡើងនៅក្នុងផ្នែកផ្សេងៗ នៃទីក្រុងប៉េកាំង ប្រទេសចិន។

ពីចំណុចរបស់ខ្ញុំជាមួយទីលាន ធានអានមិន មានចំងាយតែពីរបីរយម៉ែត្រទៅខាងលិចតាមផ្លូវ Chang’an – វិថី Eternal Peace បំភ្លឺដោយចង្កៀងតាមចិញ្ចើមផ្លូវ ខ្ញុំ អាចមើលឃើញគ្រាប់កាំភ្លើងពណ៌ក្រហម ពីលើ អាកាស គ្រាប់កាំភ្លើងបានខិតមកកាន់តែកៀកហើយជិតកាន់តែខ្លាំងដោយមាន គ្រាប់កាំភ្លើងរៀងរាល់ពីរបីវិនាទី។

ចេញពីភាពងងឹតនោះ អ្នករថពាសដែកម្នាក់ បានបុករនាំងបណ្តោះអាសន្ននៅពីមុខសណ្ឋាគារ និងឆ្ពោះទៅទីលាន ដែលជាកន្លែងមាន មនុស្សម្នាដែលពោរពេញដោយកំហឹង បានកំពុងគប់ដុំថ្ម និងភេសជ្ជៈ Molotov។

រថយន្តមួយគ្រឿងបានឆាបឆេះ ឡើង ហើយទាហានពីរនាក់នៅខាងក្នុងរថយន្តនោះ ត្រូវបានគេទាញចេញ និងវាយដំរហូតដល់ស្លាប់។

មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំបានមើល កងទ័ពកងទ័ពរំដោះ ប្រជាជនបង្កើតខ្សែទទឹងនៅទូទាំងមហាវិថីឆាងអាន នៅកែងភាគខាងជើងនៃ ទីលាន ធៀនអានមិន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ស្រាប់តែពួក គេបានបើកការបាញ់ប្រហារ ទៅលើហ្វូងមនុស្សដែលនៅពីខាងក្រោយខ្ញុំតែម្តង។ ដោយព្យាយាមរក្សាភាព មិនតក់ស្លុត ខ្ញុំបានបន្តការផ្សាយផ្ទាល់របស់ខ្ញុំបន្តទៀត។

កងទ័ពកំពុងបាញ់ប្រហារដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ ក្រុមបាតុករ។ ឥឡូវនេះមនុស្សកំពុងរត់ចុះតាមផ្លូវ។ វាជាភាពភ័យស្លន់ស្លោ។ មានសាកសព រងរបួស និងមនុស្សស្លាប់ទាំងអស់នៅកន្លែងនោះ។

ខ្ញុំបានរាប់សាកសពយ៉ាងហោចណាស់ មនុស្សរាប់សិបនាក់ ហើយបានមើល ដោយភ័យរន្ធត់ ខណៈដែលមានការដឹកជនរងគ្រោះ ទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យក្បែរៗនោះ។

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំនៅតែមើលឃើញព្រះនាងប្រជាធិបតេយ្យដែលមានកម្ពស់១០ម៉ែត្រ ដែលមានរូបរាងស្រដៀង នឹងរូបសំណាកសេរីភាព ដែលសិស្សបានកសាងពីរបីថ្ងៃមុននេះ ដោយឈរនៅលើទីលាននោះ។

៣០ឆ្នាំក្រោយមកឈុតឆាកទាំងនេះ នៅតែមានភាពរស់រវើក និងហាក់ដូចជាថ្មីៗនៅឡើយចំពោះខ្ញុំ នៅពេលដែលវាបានកើតឡើងនៅពេលយប់ ដែលខ្ញុំបានឃើញ សម្រាប់ជាសក្ខីភាពនៃបណ្តាំបន្តអំណាច នយោបាយ និងការបង្ហាញពីអារម្មណ៍រំជួល ចំពោះព្រឹត្តិការណ៍ឆ្នាំ ១៩៨៩។

អាជ្ញាធរចិនបានប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាព ក្នុងការលុបបំបាត់ការចងចាំ នៃថ្ងៃទាំងនោះ ប៉ុន្ដែខ្មោចនៅធានអានមិន នៅតែតាមលងពួកគេ ជានិច្ចចំពោះការបង្ក្រាបនៃព្រឹត្តិការណ៍រំលឹកនេះ៕

Loading...